Hallo lieve meelezers,
Ja ik loop nog rond op deze aardbol, mochten sommige van jullie denken dat ik eraf gevallen was.....
Ik heb er een vreselijke hectische tijd op zitten en wil jullie wel een beetje bijpraten, als ik wist waar ik mee beginnen moest.
Nou bij het begin dan maar???
Vrijdag 4 Juni was 1 van de allermoeilijkste dagen in mijn leven........'s avonds om 19.50 uur heeft mijn Oma 
afscheid genomen van dit leven en is ze begonnen aan haar "nieuwe leven" samen met Opa en al haar andere dierbaren.
Mijn Oma was letterlijk mijn Alles. Met haar kon ik alles delen, bespreken, lachen, bepraten, roddelen enz enz. Mijn vertrouwenspersoon, mijn vraagbaak, mijn spiegel, mijn klankbord. Ik heb haar los moeten laten en god wat doet dat pijn......
Het afscheid, de dagen erna, de dienst alles is heel mooi en vredig verlopen. Echt in de geest van Oma. Nu rest alleen nog het gemis en gelukkig honderd duizenden mooie herinneringen. Inmiddels is haar "tuintje" klaar en hebben zij en Opa een prachtig graf gekregen, weer samen voor altijd.
Dag Lieve Oma Toontje
, ooit zien wij elkaar weer......
In Juli was het weer tijd voor een controle in het ziekenhuis.
Mijn bandje deed al tijden niet wat hij moest doen. De hele situatie met Oma zorgt ervoor dat ik weer terugval in mijn oude gedrag........
Eten en niet sporten!!!!!!!!!!!!
Dat eten ging zo gemakkelijk dat mijn chirurg voorstelde toch een foto onder contrastvloeistof te maken, mogelijk was mijn bandje wéér kapot ?????
Gelukkig bleef me dat bespaard, alles was in orde en we konden ons gaan richten op de zomervakantie.
Een lekkere, onbezorgde vakantie hebben we niet gehad dit jaar.
Mijn schoonvader was al enkele maanden ziek en ging nu heel hard achteruit.
Op 6 September heeft hij dit leven los gelaten en heeft zich gevoegd bij zijn dierbaren die hem al voorgingen.
Opnieuw veel verdriet, geregel, een dienst en twee kinderen die heel veel steun en opvang nodig hadden.
Twee zulke dierbare mensen verliezen in drie maanden tijd.........ik kan het nog steeds geen plaatsje geven. Gun me niet de rust om te rouwen en ga door met het leven wat zoveel tijd en aandacht vraagt.
Ondertussen eten, eten en nog eens eten........
Was ik ooit nog 74 kilo en daar niet helemaal tevreden mee......inmiddels verteld de weegschaal me dat er 10 kilo bij zit.
Vandaag een gesprek gehad met de chirurg
. Over het verdriet, over het eten, gelukkig sport ik wel weer sinds 4 weken, maar oh jeeee die kilo's.
Ik krijg de knop niet meer om lijkt het wel. Ben alleen maar bezig met overleven en overeten.........
Het wordt hoog tijd om te gaan rouwen, verwerken, sporten en weer gezond leven.
Ik kreeg als "kadootje" 1 cc in mijn bandje (er zit nu 3.5 cc in) en moet over 6 weken terug komen. Dank je wel dokter!!!!
Ik weet dus wat me te doen staat............
Dit waren de afgelopen maanden in vogelvlucht.......alles in detail beschrijven zou me drie dagen kosten om op te schrijven en dat hoeft niet. Ik moet er weer tegen aan, ik weet dat ik het kan, maar ik heb zo weinig energie en het ontbreekt me echt aan kracht dat het een onmogelijk opgave lijkt op dit moment.
Jullie horen hoe ik het maak de komende tijd, in de volgende log, tot dan
Liefs Benita
